Home
Route
Contact
Nieuwsbrief
Tel: 072 220 82 69 / Email: info@nancypiebinga.nl
Nieuwsbrief
Vul hieronder uw email in om de nieuwsbrief te ontvangen

 

 

Ik heb jarenlang gemediteerd, ging naar allerlei retraites en verdiepte me in alles dat de ‘New Age’ me te bieden had op dat moment. Bijzonder om zo met jezelf bezig te zijn en ‘in te pluggen’ in het groter geheel. Dat vind ik nog steeds. Echter, er is meer. In de ontmoetingen die ik had vielen een aantal dingen op. Velen noemden zich Hoog Sensitief. Ze volgden hierdoor nooit het nieuws, konden vaak niet werken en “moesten dicht bij zichzelf blijven”.

Ook beschreven mensen hun zoektocht naar zingeving. Dat konden zij in het ‘gewone leven’ niet vinden maar op een stilte retraite van 6 weken kwam er een glimp inspiratie naar boven. Zij gaven vaak aan dit gevoel echter niet vast te kunnen houden, waardoor een volgende retraite alweer werd geboekt.

 

Ik heb me altijd afgevraagd wat spiritualiteit nu eigenlijk is. Het komt bijna dogmatisch over. Als je een kritische vraag stelt, “heb je het helaas nog niet begrepen” of “is je trillingsniveau nog niet op het gewenste level”. De aanvankelijk liefdevolle houding sijpelt vaak weg wanneer je kritisch bent of feedback geeft.

 

Voor een ieder is spiritualiteit iets anders, maar ik miste het Wakker zijn. We mediteren voor wereldvrede, maar we doen niets aan het gegeven dat die wereldvrede niet komt omdat er grote misstanden zijn. We branden kaarsjes voor alles en iedereen, maar verdiepen ons niet in wat er wérkelijk gaande is. We slepen karren vol boeddha-beelden uit het tuincentrum, maar vinden geen innerlijke rust.

 

Ik geloof in de kracht van gedachten, en dus ook in Wakker zijn en je ogen open houden voor wat er misgaat in de wereld. We leven in een wereld met grote politieke misstanden, veel onrechtvaardigheid en leugens die ons worden verteld om ons zoet te houden. Worden we wakker of suffen we door op onze boekweit-kussentjes?

 

Is het wellicht de bedoeling dat we mediteren, Zen zijn en dicht bij ons zelf blijven? Zo kijken we niet naar de wereld en krijgen politici, farmaceuten en ander allooi dat we eigenlijk in de gaten zouden moeten houden, alle kans om hun plannen te verwezenlijken. Want wij zitten immers, letterlijk, met onze ogen dicht..

Wat is EDMR?

 

 

Onlangs las ik een buitengewoon gecompliceerde uitleg over EMDR

Dat vind ik altijd leuk om te lezen, want dan wordt het zo omslachtig beschreven dat ik het ook niet meer begrijp en blijk ik ineens iets heel ingewikkelds te doen.

 

Deze uitleg is redelijk eenvoudig:

Wanneer je slaapt en in je REM-slaap bent, zijn jouw hersenen dingen aan het verwerken. Van de dag, van een thema of dingen uit jouw leven. Je ogen gaan heen en weer en je hersenen staan voor zeker 80% in de werk-modus (terwijl jij, je van geen kwaad bewust,  zoet het kussen vol kwijlt).

 

Die REM-slaap is jouw verwerk-programma. Je psychologische herstelmodus.

 

EMDR bootst die REM-slaap na door de hersenen te activeren middels klikjes uit een koptelefoon, schouders of knieën te bekloppen of door oogbewegingen te stimuleren middels de hand.

 

Door op dat moment aan een heftige gebeurtenis te denken, wordt het  thema zo de verwerkingsmachine ingegooid. Tijdens de sessie en in de natuurlijke REM-slapen erna wordt het gebeurde verder verwerkt.

 

 

Wat is een trauma?

“Wat is een trauma?”, wordt mij al vaak gevraagd. Zie het als het Engelse woord ‘trauma’, dat verwonding betekent. Het kan dus van alles zijn.

 

Ik heb gemerkt dat 2 belangrijke dingen een  gebeurtenis tot een trauma maken:

  1. Er is een factor onrechtvaardigheid. Iemand gaat over je grens, niemand neemt het voor je op, je wordt niet gehoord of gezien;
  2. Er is onbegrip over het gebeurde; machteloosheid, je kon jezelf niet verdedigen enz.

 

 

Wat gebeurt er met je brein bij een trauma?

Op het moment  dat er iets heftigs gebeurt, neemt het primitieve brein (ook wel het reptielenbrein genoemd) de winkel over. Er wordt niet meer gemenstrueerd, er wordt geen spijs meer verteerd er wordt slechts overleving gefaciliteerd. Dit gebeurt door Fight, Flight of Freeze. De vecht- of vluchtreactie, of als je pech hebt, de bevriesreactie.

 

Op dat moment doen de rest van de hersenen vrij weinig, dus er wordt op dat moment niets verwerkt. Later, in je REM-slaap wordt die gebeurtenis opgehaald uit je primitieve brein en naar de neo-cortex vervoerd waar de verwerking kan beginnen.

 

Maar vaak gebeurt dit niet of niet voldoende. En zo blijft de gebeurtenis in het primitieve brein ‘hangen’ en krijgen we telkens de vecht, vlucht, bevries-reactie wanneer we er aan denken. Als je er aan denkt, voel je de adrenaline al, of je probeert er juist niet aan te denken en het te vermijden, of je blokkeert en je kan niets meer door dat trauma. Zo ontstaan er triggers en voor je het weet ben je een gespannen, kribbig, overbelast mens geworden.

 

EMDR zet de verwerkingsmachine weer aan en zo kun je in een paar sessies veel van dat soort heftige gebeurtenissen ‘opruimen’.

 

 

Is EMDR alleen voor trauma’s?

EMDR werd altijd als dé traumatherapie gezien, maar ik behandel er allerlei thema’s mee. Eigenlijk alles dat vast zit. Alles waarvan je denkt; “dat zou ik anders moeten doen” maar je kan je gedrag niet sturen of je bent te laat en je stort weer in je valkuil.

 

De thema’s die mensen hebben lopen uiteen; trauma’s, eetstoornissen, vliegangst en allerlei andere angsten, driftbuien, somberheid, verslavingsproblematiek.

 

Ik heb vele thema’s, problemen en situaties met EMDR behandeld en de voordelen zijn dat het snel gaat en goed vol te houden is. Ik maak gedurende de sessie een combinatie met hypnotherapie waardoor het onderbewustzijn ook wordt geraadpleegd. Die 2 therapieën tezamen maken het traject bijna altijd succesvol.

 

In een volgens schrijfsel vertel ik meer over de hypnotherapie en hoe ik dit met EMDR combineer.

 

Kom eens langs voor een kosteloos kennismakingsgesprek!

 

 

 

November feestmaand!

Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik al zo lang ondernemer ben, maar het is zo.

 

 

Op 1 november precies 20 jaar!

 

Wat is ondernemerschap voor een therapeut? Door ploeteren tot je naamsbekendheid krijgt. Voor een tientje ergens in een tochtig buurthuis vertellen wat je doet en dan merken dat slechts 3 mensen komen opdagen waarvan er 2 in slaap vallen. Een netwerk opbouwen. Jezelf uit valkuilen hijsen en er de volgende keer omheen lopen. Tegenslagen incasseren.

 

Maar de belangrijkste kwaliteit van een ondernemer; kunnen  volhouden. Veel ondernemers denken dat de winkel vanzelf wel gaat lopen of geven op omdat het niet meteen lukt.  Je moet een hele lange adem hebben, in jezelf en in je product geloven en niet te beroerd zijn om voor een lollie en een kouwe thee tot het gaatje te gaan. Ik heb vele collega’s zien komen met een hoop bombarie en zij verdwenen muisstil. Een praktijk beginnen is niet voor mietjes en het vergt een hoop energie. Dat ik nu na 20 jaar en vele opleidingen verder, nog steeds met plezier in mijn praktijk werk geeft me trots. Ik heb destijds de goeie keuze gemaakt.

 

En nu, 20 jaar verder is het tijd om erbij stil te staan.

 

Op 1 november  1997 ben ik gestart met mijn praktijk. Ik gaf toen voetreflexmassages. Dat was mijn eerste ‘product’. Ik geef die massages af en toe nog. Ik heb vele honderden voeten gemasseerd en vele klachten kunnen verhelpen. De voet is voor mij de spiegel van de ziel en ik kan door het kijken naar de voet al zien wat voor iemand jij bent.

 

Deze maand is bijzonder dus ik wil weer even terug naar de basis; de voeten.

 

Voor iedereen die (ooit) mijn praktijk bezocht heeft en meer wil weten over voetreflexologie of al vele massages bij mij heeft ondergaan; 

jij bent de hele maand november welkom voor een voetreflexmassage voor het ‘luttele buurthuisbedrag’ van € 20,-

 

Waarom zo’n actie? Ik wil je bedanken voor je vertrouwen, dat ik mocht meelopen op jouw weg, dat ik met je mocht meedenken over de dingen waar je tegenaan liep. Dat we samen hebben gelachen en strategieën hebben bepaald en dat ik je heb bewonderd om je veerkracht en vindingrijkheid. Dat je weer nieuwe mensen naar me hebt doorverwezen of dat je na jaren nog eens terugkwam. Dankzij jou bestaat de praktijk 20 jaar en dat wil ik graag met je vieren.

 

Dit aanbod geldt voor de hele maand november, dus maak snel een afspraak!

Het kan zijn dat we de behandeling na november inplannen, want een werkweek zit zo vol.

 

 

 

Wat een jaar was het!

 

Het jaar van de Grote Veranderingen. Bijna iedereen heeft wel iets meegemaakt dat impact heeft gehad. Het bleef mij ook niet bespaard.

 

Ik heb een behoorlijk turbulent jaar achter de rug waarin mijn praktijk vaak voelde als de plek waar ik kon uitrusten. Dat klinkt misschien gek, maar in mijn werk gaat het over essentie en niet over buitenkant. Over wat jou werkelijk bezighoudt i.p.v. wat men op Facebook leest. Authenticiteit. Ik kan daar heel gelukkig van worden.

 

Terugkijkend op mijn praktijk-jaar was het heel bijzonder. Eén van de dingen die ik het mooist vind aan mijn werk is de diversiteit aan mensen. We hebben immers allemaal wel eens ‘problemen’.

Met elke cliënt schakel ik weer. Ik leer over beroepen waar ik nog nooit van heb gehoord. Ik heb door mijn nieuwsgierigheid overal wel wat van meegekregen, ook over hoe mensen denken. Wat bij de jurist werkt, werkt totaal niet bij de onderwijzer. De strategie die ik inzet bij iemand die uit de bouw, zou bij de kunstenaar de plank volledig misslaan. Ik ben altijd mezelf, maar wil zo goed mogelijk met jou communiceren (NLP dank je wel!). Dan schakel je. Heel verrijkend.

 

Ik prijs me gelukkig dat ik in mijn werk deelgenoot mag zijn van jouw leven, proces of thema.  Ik heb die diepgang nodig merk ik. Er is zoveel oppervlakkige interactie tussen mensen en zoveel projectie van de eigen onvrede, dat ik soms het vertrouwen in de mensheid verlies. Dan kan een dag in mijn praktijk dit vooroordeel weer volledig vervagen. Vooroordelen, die hebben we allemaal. In onze huidige maatschappij is dat ook weer acceptabel. Discrimineren deed je ‘vroegah’ een beetje stiekem. Nu mag je gewoon van alles roepen. Hoeft niet eens op de inhoud te zijn, je mag gewoon een hele bevolkingsgroep over één kam scheren, je mag schelden en je mag zelfs haten.  De grimmigheid vind ik pijnlijk.

 

Ik heb die vooroordelen niet natuurlijk. Ik ben een therapeut, dus heb een voorbeeldfunctie (lees het sarcasme alsjeblieft). Ik ben van nature iemand die ageert tegen onrechtvaardigheid en in mijn werk leer ik dingen niet meer afwijkend te vinden. Maar ik ben ook gewoon een sterveling met aannames. Maar jij, cliënt, hebt mij geleerd een nog meer open mind te hebben.

 

Ik werk met mensen die werken bij de politie. Stuk voor stuk bijzondere mensen. Ik kan nu nooit meer op een verjaardag meekatten over ‘de smeris’. Want dan denk ik aan jou en schaam ik me.

 

Ik heb cliënten van bijv. de sociale dienst of het UWV. Deze mensen worden af en toe bedreigd. Heel heftig. Jij moet zien om te gaan met al die mensen die werk zoeken en dag in dag uit worden geconfronteerd met afwijzingen enz.  Ik kan nu nooit meer generaliserend denken over ‘die ambtenaren’, want dan denk ik aan jou en schaam ik me.

 

Ik werk met moslims. Die zijn in onze maatschappij vogelvrij. Jij wilt ook gewoon gelukkig zijn, wat vrij moeilijk wordt gemaakt in ons steeds intoleranter wordende land. Ik voel plaatsvervangende schaamte. Ik zie echter een mooi mens die dezelfde wensen heeft als ik. Ik herken niks van de onzin die wordt geroepen. Dank je dat me hebt geleerd hoe het écht zit. Heel waardevol.

 

Ik werk met jongeren. Worden gezien als non-communicatieve smartphone junks die geen contact meer maken. Integendeel, jij kan in 3 zinnen uitleggen aan welk thema je wilt werken. Gefrustreerd van de geniale doch chaotische hersenspinsels stuiter je mijn praktijk binnen. Ik vind je geweldig. Totaal niet sociaal wenselijk (heerlijk) en situaties aanduidend met 2 lettergrepige woorden. Daarnaast geestig, ambitieus en buitengewoon goed in zelfreflectie. En eerlijk tot op het bot. Kunnen wij ‘grote mensen’ een voorbeeld aan nemen.

 

Ik heb dit jaar een aantal moeders gehad met gebroken harten. Dat was een leerpunt. Mijn aanname was dat er iets mis zou moeten zijn met een ouder wanneer een kind de ouder afwijst. Dit kan ik nooit meer denken, want dan denk ik aan jou. Bijzondere vrouwen die de deur worden gewezen door hun kind of kinderen. Ik zie niet in waarom want ik zou me bij hen direct aanbieden ter adoptie. En toch gebeurt het. Wat onwijs heftig en zo ver buiten mijn wereldbeeld. Ik heb van jouw rouwproces en verdriet geleerd. Dank je daarvoor.

 

Ik werk met jonge moeders die het zwaar hebben met die aandacht-eisende kabouters. Redelijk onbespreekbaar in onze maatschappij want alles moet “helemaal leuk” zijn en op Facebook deel je alleen succesverhalen. Ik zie in mijn praktijk de andere kant. Jij als de uitgeputte ouder, als wanhopige ouder die zijn puber ziet afglijden. De ouder die in het reine moet komen met een kind dat niet meer wil leven. Jij die wordt opgeslokt door een zorgenkind en daardoor de rest van het gezin soms verwaarloost. De oordelen die daar weer over gegeven worden door de buitenwereld. Dank je wel dat jij al die buitenkant hebt weggehakt en mij laat zien wat er écht bij ouders gebeurt.

 

Jij, rouwende, boze, verdrietige, bange, driftige, rondstuiterende, huilende medemens, leert mij meer en meer open te staan voor alle kostgangers die de aarde heeft rondlopen. Alle dynamiek die jij als mens maakt,  alle aannames die ik heb over het leven en jij uit de lucht schiet. Jij nodigt me elke keer uit te kijken naar de mens achter het plaatje dat wij er van maken. En dat doe je door jezelf te laten zien.

 

Jij hebt mij gemaakt tot iemand die vrijwel nergens meer van opkijkt en steeds meer leert om te kijken achter het geschreeuw en de buitenkant. Niet alleen in mijn praktijk, maar ook in mijn dagelijks leven.  Elk mens heeft dezelfde wens. We zijn allemaal één.

Dat is geen overtuiging, dat is echt zo. Ik kan het weten, want ik heb dagelijks mensen van allerlei rangen, standen, culturen, geloofsovertuigingen enz. en zij laten me allemaal toe in hun levensverhaal. Dank je wel hiervoor. Je hebt me verrijkt als mens en mijn horizon breder gemaakt.

 

Mijn werk is bij tijd en wijle zwaar, maar dit is het mooiste dat je kunt leren in onze hedendaagse maatschappij; verder kijken dan je vooroordeel groot is. Ik wens dat voor iedereen in 2017. Dat we meer voelen dan de onderbuik-emotie en onze eigen aannames onder de loep nemen.

Dank aan elke cliënt die mij zijn/haar vertrouwen heeft gegeven dit jaar. Je bent gezien en opgeslagen op mijn harde schijf.

Goed 2017 allemaal!

 

 

1 november 1997 begon ik mijn praktijk. Een mooi moment om terug te kijken.

 

 

Ik begon met mijn praktijk in het pre-internet tijdperk. Een snotneus van 27 jaar. Nu bijna niet voor te stellen. Nadat ik mijn opleiding Voetreflexmassage had afgerond ging ik aan de slag. Ik had een cliënt met een whiplash. Ik had er wel van gehoord, maar wat is het nu precies? Nu gooi je dat even in de Google, maar toen ging ik naar de tijdrovende ‘bieb’. Ik had in die tijd geen supervisor of collega met veel ervaring, dus heb elk wiel zo’n 10 keer uitgevonden. Zo werd het werken met de cliënt een waardevol leerproces. Ik wist wat ik deed, maar niet wat ik er mee kon bereiken. Dat was best griezelig. Ik zag (en zie dat nog) veel collega’s twijfelen om de stap te nemen. Er werden nog meer cursussen gedaan om de onzekerheid te bezweren en de praktijk kwam er maar niet. Ik heb de sprong gewaagd. Achteraf bezien was het een combi van jeugdige stoerheid, lef en naïviteit.

 

Zo heb ik in die 19 jaar geleerd door te doen. Op een opleiding leer je wat je eventueel zou kunnen doen in een ‘bepaald geval’. Als het ‘bepaald geval’ anders is, houdt het al weer op. Zoals met alles in het leven. Misschien is dat wel de voorwaarde om een ondernemer te zijn; door te ondernemen. Door ruitvormige wielen uit te vinden en af en toe een mooie ronde. Ik zette mijn kennis in en de kennis ging meer en meer over in ervaring, goeie en minder leuke.

 

Het waren arme tijden in het begin. De alternatieve geneeswijzen waren nog echt voor de liefhebber en vaak werd ik gezien als een charlatan of iemand die geld verdient met het leed van een ander. Het vak werd door velen niet serieus genomen of zelfs bespot; “werkt dat nou echt? “. Ik had een zeer beperkte doelgroep en de rest zag me als heks, of vroeg me waarom ik niet ‘gewoon’ pedicure werd. Of gaf me het advies een echte baan te zoeken want dit kon natuurlijk nooit wat worden. Ik had toen nog een ‘echte baan’ als secretaresse en die gaf ik op om een praktijk te beginnen. “Wat dom van je” hoorde ik vaak. Bemoedigend.

 

Er was immers nog geen Facebook of Llinkedin (ik klink nu als een oma, realiseer ik me) dus ik wilde overal mijn hoofd laten zien omdat ik wilde dat de hele wereld wist wie ik was. Ik had een geweldige marketing strategie; ik legde folders neer in bijv. winkels. Om meestal binnen het uur weer te worden opgebeld met het verzoek die “kwakzalver-zooi” weg te halen anders zouden zij het doen. Of ik werd wel gebeld, maar dan vroegen ze of ik ook pedicure was. Geloof me, ik sloeg de plank vaak mis met mijn zelf in elkaar geklungelde foldertjes en visitekaartjes. Adverteren leek me een veel beter idee. Ik plaatste een prachtige advertentie in de krant. Heeft me bakken met geld gekost en ik werd vooral door ‘vieze mannetjes’ gebeld. Wat een marketing-misère.

 

Ik startte rond 1999 een opleiding tot orthomoleculair voedingstherapeut en ging ook daar weer de nodige wielen uitvinden. Halverwege de opleiding stopte het instituut er mee, dus ik kreeg geen diploma.  Ik ging ‘m elders opnieuw doen. Tijd- en geldrovend maar ik had immers grootse plannen. Ik was in de naïeve veronderstelling dat ik wel even zou gaan samenwerken met artsen op het gebied van kanker en andere ziekten. Dat was weer zo’n ruitvormig wiel. Ook toen kreeg ik niet altijd even hartelijke feedback van de ‘gevestigde orde’. Ik zou gevaarlijke adviezen geven, zou opgesloten moeten worden en werd onlangs door een arts nog bestempeld als “groene maffia”.

 

Toen ik een aantal jaren geleden mijn hypnotherapie opleiding begon, kreeg ik weer originele feedback; of ik familie was van Rasti Rostelli, of ik je een kip kan laten nadoen, of ik met een zakhorloge voor je ogen zwaai, of je wel oogcontact met mij kan maken enz. Ook deze opleiding eindigde rampzalig want dit instituut zat op de rand van faillissement en daardoor kreeg ik bijna mijn diploma niet. Bij de beroepsvereniging waren ze eveneens niet blij dat ik daar de opleiding had gedaan want zij hadden nét de accreditatie ingetrokken vanwege de problemen daar. Ik heb mijn zaak moeten bepleiten of mijn leven er van af hing. Ze lieten me toe, met frisse tegenzin. Ik was de laatste die nog werd toegelaten van dit instituut. De opleiding was overigens van uitstekende kwaliteit, laat dat helder zijn maar de recessie had aardig wat schade aangericht bij veel opleidingsinstituten.

 

Eigenlijk behoor ik nu bijna tot de gevestigde orde. Mijn sessies worden (gedeeltelijk) vergoed. Zou makkelijk zijn om al die therapeuten die pover zijn opgeleid een sneer te geven, maar ooit was ik er zelf eentje. Mijn weg is lang geweest en vol valkuilen. Heeft die erkende opleiding me tot een betere therapeut gemaakt? Ja, ik heb een ongelooflijk grote gereedschapskist en ik weet hoe het gereedschap werkt. Die kennis is heel waardevol, maar dat alleen maakt je niet tot een goeie therapeut. Je moet ook durven doen. Niet blijven steken in de theorie-fase. Want dan ga je ‘koudwatervrezen’ aan de kant. De belangrijkste lessen leer je niet in een opleiding, die leer je door je successen en je bloopers. Er zijn ongelooflijk goed opgeleide therapeuten die nauwelijks praktijkervaring hebben en je hebt therapeuten die weinig opleidingen hebben gedaan maar een natuurlijke gave hebben en deze succesvol inzetten. Waar zou je voor kiezen? Een combi van beide lijkt me het meest ideaal.

 

Voor mij geldt vooral; leren van de cliënten, de mannen en vrouwen die zo moedig zijn om hier te komen en hun probleem op tafel te leggen in alle eerlijkheid. Helden zijn het. Ik werk full time met helden en dat al 19 jaar. Op naar de volgende 19 jaar! Dank voor je vertrouwen en dat ik mocht leren van jouw proces. Ik ben je er dankbaar voor.

Na een fikse burn-out veel te snel weer aan de slag gegaan. Deels onder druk, deels omdat ik het ziek zijn zat was. Dat was geen goede zet. Paniekaanvallen en negatieve faalangst waren het gevolg. Als een konijn gevangen in het zoeklicht staarde ik dag in dag uit naar mijn beeldscherm maar er kwam niet veel uit mijn handen. Dat ging uiteraard fout. Ik zag echt geen uitweg meer. Aan alle kanten werd aan me getrokken en ik voelde me alleen maar verloren en onmachtig.

Gelukkig adviseerde iemand me om contact met Nancy op te nemen. Ik belde haar om te vragen of zij tijd had voor een kennismakingsgesprek. Die tijd had ze inderdaad en dat gesprek heeft een omwenteling teweeg gebracht. Dankzij de gesprekken met haar, haar begrip, proffesionaliteit en de therapie ben ik weer geworden wie ik ooit was. Eigenlijk besefte ik niet hoe lang geleden ik me zo voelde.

Het was niet altijd gemakkelijk. Je moet heel goed en eerlijk naar jezelf kijken en het is soms moeilijk om woorden te vinden om gevoelens goed te schrijven. Maar het resultaat maakt het de moeite meer dan waard.

Nogmaals heel veel dank Nancy!”

“Rust in mijn hoofd en me gewoon blij voelen… dat was het doel waarmee ik begin dit jaar bij Nancy naar binnenstapte. Ik had al meerdere gesprekken gehad met een psycholoog, maar echt beter ging ik me daar niet door voelen. Dus toen ik via via over Nancy te horen kreeg, heb ik meteen de telefoon gepakt om een afspraak te maken. Wellicht dat ik hier wel verder mee zou komen…

Het is nu alweer drie maanden geleden dat ik mijn laatste afspraak bij Nancy heb gehad en ik ben nog steeds iedere dag blij dat ik begin dit jaar die stap heb gezet. Naast dat ik diverse gebeurtenissen een plek heb kunnen geven, weet ik nu ook hoe ik voor mezelf het beste met bepaalde dingen om kan gaan. Eindelijk is daar de rust en het blije gevoel waar ik al een paar jaar naar op zoek was. Heel fijn! Het valt zelfs mijn omgeving op dat er iets bij mij is veranderd. Een leuke bevestiging!

 

En ook al gaat het nu allemaal erg goed… het is fijn om te weten dat ik Nancy altijd kan bellen/mailen, mocht ik toch nog weer even ergens tegenaan lopen.”

 

Nancy, ik ben je ontzettend dankbaar voor wat ik met jouw hulp heb bereikt! Bedankt! 

“In november 2015 maakte ik voor het eerst kennis met Nancy.
Via een buurvrouw, had ik het nummer van Nancy gekregen.
Het was voor mij 40 minuten rijden, maar door de positieve berichten over Nancy had ik dit er graag voor over.
Tijdens de intake kreeg ik al snel een goed gevoel bij Nancy en na dit gesprek stond ik opgelucht buiten, ik was niet depressief maar mijn emmer was gewoon vol en Nancy gaf me het vertrouwen dat we hier samen wel uit zouden komen.
Vertrouwen in me dat had ze! en als ik het voor of na een sessie even kwijt was, had Nancy het voor twee. De 3e sessie zal ik nooit vergeten, ik was de week daarvoor weggezakt in een negatieve slachtofferrol. Nancy sprak mij hierop aan, confronterend werd me de spiegel voorgehouden. Geen leuke ervaring maar even keihard nodig. Tijdens mijn laatste gesprek in februari toen ik weer helemaal de oude was, hebben we hier samen hard om gelachen. Nancy blijkt dit soort confronterende gesprekken ook niet als leuk te ervaren, maar soms is het nodig en het werkt. Iedere dag ‘moest’ ik van Nancy een uurtje lopen….november, december en januari heerlijk weer dus! Maar ik zette door, door regen en wind iedere dag ging ik ervoor. Grappig detail van mijn periode dat ik bij Nancy liep, is dat tijdens mijn laatste sessie voor het eerst de zon scheen! Na iedere sessie zei Nancy als er wat is of je wilt wat vragen, mail me zodra ik het lees antwoord ik je meteen. Het geeft zo’n heerlijk en veilig gevoel dat ze er naast de EMDR sessies ook ‘altijd’ voor je is. Maar ook kreeg ik soms spontaan van Nancy mail, Hoe gaat het? en denk aan wat ik gezegd heb! een en al betrokkenheid. Vlak voor kerst had Nancy een weekje vrij en zelfs toen zei ze, als het niet gaat neem contact met me op dan maak ik een gaatje voor je vrij. Alleen die betrokkenheid al en de mogelijkheid dat ik Nancy kon inschakelen, zorgde er uiteraard voor dat dit niet nodig was.
Zeker in het begin waren de sessies zwaar, maar altijd was daar het vertrouwen van Nancy in mij en dat gaf mij de kracht om door te zetten, waardoor ik langzaam het vertrouwen in mezelf weer terugkreeg. Ik ben Nancy tot op de dag van vandaag, dankbaar voor haar hulp.
Nancy voor mij in het kort: Professioneel, betrokken, humoristisch, eerlijk en iemand die met heel veel toewijding en liefde haar vak verstaat.”

“Via een vriendin/collega contact opgenomen met jou Nancy. Juli 2015, na tijdje wikken en wegen, zal ik wel zal ik niet..toch de stap gezet en mede door het intake gesprek met jou zei mijn gevoel..Doen!!
Zoals velen al diverse psychologen en andere hulpverleners versleten en toch..nee, geen voldoening. Ben een man van 53 jaar en pas op de helft dus echt de moeite waard om ervoor te gaan!!
 
Na de eerste paar sessies werd al meteen duidelijk dat ik vertrouwen in jou had gekregen. Jij bent een vrouw die oprecht uitstraalt dat jij er ook voor wilt gaan! Jouw manier van werken, met zoveel passie en liefde voor je vak, is uniek.
 
September de 19e, hartinfarct en geen kleintje.. Jezus, wat heeft dat n impact op mij gehad en nog..Maar mede dankzij jou en weer dat vertrouwen ga ik weer bergopwaarts met hier en daar een tussenlanding. Maar juist die tussenlandingen, waar t echt even stukken minder met mij gaat kan ik op jou rekenen Nancy en ben je daar onwijs dankbaar voor!
 
Jij bent nog niet van me af Nancy, nee.. we hebben nog een weg te vervolgen maar 1 ding is zeker. Het is de juiste route en ik geloof in jou. Dankjewel.. Paul”

 

 

Eén van de dingen die ik het meest doe met cliënten is het onderzoeken van emoties en dan met name die waar zij last van hebben. Deze worden door veel therapeuten “negatieve emoties” genoemd. Dit vind ik een belachelijke term, maar zo wordt er kennelijk naar gekeken. Emoties zoals angst, irritatie, verdriet en woede moeten we eigenlijk niet willen toelaten lijkt de overtuiging. Er wordt verondersteld dat we een emotie niet kunnen voelen zonder het te uiten. Dus; boosheid leidt tot geweld en verdriet tot dagenlang in je bed blijven liggen. Onder controle houden dus!

 

Op Facebook, tv en in tijdschriften wordt je gebombardeerd met Omdenken, 365 dagen succesvol zijn, slappe Loesje adviezen (waar is trouwens de vlijmscherpte die Loesje vroeger had, maar dat terzijde). Wijze spreuken die zeggen wat je dient te ervaren, dat kun jij namelijk niet zelf beslissen.  Tips dat je niet bang moet zijn want het heeft geen zin. Dat je moet ontspannen want dat is onwijs Zen. Doe jezelf succesvol voor, want dan voel je het vanzelf zo. Dat dit jouw beste week ooit is (ja, dat bepaalt iemand voor je). Dat je dapper moet handelen. Dat je het leven als een feest moet zien en dat je zelf slingers moet ophangen als het geen feest is. Dat je tegenslagen hysterisch juichend moet nemen zoals ze komen. Dat je niet bang voor de dood mag zijn en moet glimlachen wanneer iemand je onheus bejegent. En dat je vele cursussen moet volgen over geld verdienen en slimme marketing zodat je nog succesvoller wordt. Zodat je nog meer overvloed kunt ervaren, nog meer golven van gelukzaligheid. De mens als marketing-product.

En als je al die treinen aan je voorbij laat gaan; afkeuring. Dan snap je de flow kennelijk niet. Dan ben je nog niet zo ver.

 

Boosheid en angst is immers voor de primitieve domme die in een negatieve spiraal zit. Neen, wij dienen dat direct om te denken naar een ‘positieve’ emotie. Daar moeten we trouwens ook succesvol in zijn. We moeten altijd ongelooflijk succesvol zijn. Boosheid is voor honden en primaten en wij zijn liefdevolle, open creaturen. Wij denken de boosheid om in een sociaal wenselijke variant en dat noemen we dan energie of een uitdaging.

 

Mogen we gefrustreerd, geïrriteerd of bang zijn? Nee zeg, dan gaan we een gebied in dat we moeten vermijden. Dat is een grillig landschap en dan is het eind zoek. Dan kun je morgen ook wel weer gefrustreerd gaan worden en dan blijf je aan de gang. Je schiet er toch niks mee op? Zo maken we, ongewild en oh zo ironisch, de ‘negatieve emotie’ tot iets van buitenaardse proporties. Het wordt een meteoriet die ons bestaan komt binnen zeilen en alles vernietigt. Gelukkig hebben we vele ‘succes-cursussen’ als afweergeschut.

 

Een emotie moet logisch zijn (ik hoor vaak “wat heeft boosheid nou voor zin, bereik je niks mee”). Ik heb nog nooit gehoord van een logische emotie. Of een emotie positief of negatief is, ligt er maar aan in welke context je ‘m voelt. Het is maar hoe je het bekijkt. Als jouw buurman overlast veroorzaakt terwijl jij probeert te slapen, kun je met je Zen glimlach op de rand van je bed licht sturen naar deze entiteit aan de andere kant van de muur, of we bellen aan en zeggen in ferme taal dat hij dat volume nou eindelijk eens naar beneden moet draaien. Zo dat lucht op! Een ‘negatieve emotie’ positief ingezet.

 

Liefde wordt gezien als een positieve emotie, maar als jij zo verliefd bent dat je je kinderen verwaarloost en op je werk maar wat aanklooit, kun je die liefde ook wel als een negatief iets ervaren. Mijn conclusie; een emotie IS gewoon. Het heeft geen enkele nut, het betaalt geen huur, er zit geen logica in en het komt ook vaak ongelegen. Echter, het doet de mens verschillen van plankton en de cactus.

 

Afijn, ik ben dus al een sessie bezig om iemand te laten voelen dat een emotie ok is. Mij interesseert het helemaal niets wat een cliënt voor emotie heeft, het gaat er maar om wat hij/zij er mee doet. Iemand ervaart dat een emotie geen kolkend afvoerputje is waar je machteloos in verdwijnt maar ‘gewoon’ een kleur op je schilderspalet die je kunt waarnemen zonder er iets van te vinden. Niet op acteren, maar slechts observeren. Dat is nog eens een staaltje controle over jezelf. Dan zie ik eerst verbazing en vervolgens opluchting bij de meesten. En wanneer je vrede hebt met je eigen gevoelens, hoef je ook niet zo afkeurend te zijn over die van een ander. De wereld is immers een groot projectie-scherm van jouw beleving.

 

Je hoeft niet 365 dagen succesvol te zijn, ‘om te denken’ en liefde uit te stralen als je dat even niet voelt. Dat maakt je namelijk onecht. Daarom is mijn werk zo leuk. Niemand verkoopt imago praatjes want daar kom je niet voor. Ik zie dan authentieke boosheid, oprecht verdriet en heftige angst. En ik leer je daar mee om te gaan. Dat het ok is dat je je werk nu vreselijk vindt, dat je ongelooflijke irritatie voelt over je partner of verdriet voelt over gemiste kansen. Vaak zijn cliënten verward wanneer ik zeg dat het allemaal ok is. “Hoezo ok, ik vind het vreselijk”. Ja dat mag je ook vreselijk vinden. Maar door emoties te ‘transformeren’ in iets meer sociaal wenselijks, te onderdrukken, weg te analyseren en en aan flarden te rationaliseren maakt niet dat ze weg gaan.

 

Ik herhaal het nog eens: een emotie die je onderdrukt of afkeurt gaat niet weg. Sterker nog, het gaat zich schrap zetten en er ontstaat een spanningsveld in jou. Vervolgens komt die spanning op een hoogtepunt naar buiten knallen en dan richt je schade aan. Je acteert dan op de emotie i.p.v. dat je deze waarneemt. Dan scheld je iemand uit in het verkeer of je geeft die buurman een draai om zijn oren. Ik heb eens een prachtige stewardess met zo’n prachtige dienstbare lach van sociaal wenselijk in een authenticiteit over zien gaan dat ik even dacht dat ze mijn praktijk aan diggelen zou slaan. Zo lang die boosheid onderdrukt en daar was ie ineens. En van mij mocht ze. Big deal.

Ik zie liever authentiek onhebbelijk gedrag, dan sociaal wenselijkheid. Helaas kom je de laatste het meest tegen. Dat is ook logisch, want het is ons aangeleerd. Als je niet ging huilen bij het vaccineren was je een “grote meid/jongen” en mocht je een lolly uitzoeken. Als je boos werd in de klas werd je op de gang gezet en vroeger zijn er heel wat kinderen met hoofd onder de koude kraan geëindigd wanneer zij driftig werden. Intomen die gevoelens!

 

Wat zou er ontstaan als we emoties zouden voelen zonder er iets van te vinden? Kom eens een sessie bij me doen dan kun je het ervaren. Dan merk je dat je niet verandert in een pompoen, dat niet het eind zoek is, dat je niet verdrinkt en ook de boel niet aan diggelen slaat. Dan merk je dat je zelfkennis toeneemt, dat je meer in je kracht komt en meer rust ervaart. Nadeel; je ervaart ook het ongemak van anderen over jouw emotie (ik vind dat eerder een voordeel. Ik vind het leuk als iemand uit zijn rol valt). Hoe moeilijk veel mensen het vinden als je zegt dat het niet zo lekker met je gaat. Ik maakte dat mee met een haptonoom (notabene). Die vroeg, terloops, hoe het met me gaat en ik gaf aan dat ik me niet zo geweldig voelde. Hij reageerde door te zeggen: “ok, succes er mee” en weg was hij. Om daarna (het is toch zeker een haptonoom potverdorie) terug te komen en me te vragen wat er dan was. En toen ontstond er een mooi gesprekje.  Ik vind de afkeuring van anderen over wat ik voel best frustrerend soms. Is dat erg? Nee. Wel als ik die haptonoom had uitgemaakt voor oppervlakkige sukkel. Dan observeer ik mijn emotie niet, dan acteer ik er op. En dat is wat ik NIET bedoel.

 

Emoties maken jou tot een echt, authentiek wezen. Kijk maar naar kinderen, die gaan heel ontspannen om met emoties. Zo gillen ze het uit dat iedereen stom is en zo maken ze weer taartjes in de zandbak. “Puur zijn kinderen hè?” zegt men dan. In die context is het kennelijk prima! Ondertussen geven wij met zijn allen maandsalarissen uit om weer op dat punt uit te komen; emotie waarnemen, laten zijn en weer door.

 

Ik heb het erg druk in mijn praktijk, doe er een veel te tijdrovende, verplichte (dus niet leuke) opleiding naast en sport veel. De laatste weken vind ik dat allemaal erg veel en ben ik die *@#-opleiding inmiddels helemaal zat. Ik word er echt chagrijnig en moedeloos van soms. Dat wou ik even delen. Verander ik in een pompoen? De laatste keer dat ik keek niet. Big deal. Geen ramp. Er komt nog water uit de kraan en ik heb niks uit het raam gegooid. Ik ben ook geen zwakkeling en ook niet pessimistisch. Mijn docent leeft nog en ik ga dat *%#-examen gewoon halen.

Word jij er ongemakkelijk van als ik dat deel? Dat is helemaal ok, observeer dat maar.