Home
Route
Contact
Nieuwsbrief
Tel: 072 220 82 69 / Email: info@nancypiebinga.nl
Nieuwsbrief
Vul hieronder uw email in om de nieuwsbrief te ontvangen

Ik hoor vaak; “dat is erfelijk” of “mijn moeder had het, dus heb ik het ook”.

Het onderwerp erfelijkheid fascineert mij. Zonder de knuppel meteen al in het hoenderhok te smijten vraag ik me af of mensen zich er achter kunnen verschuilen. Als je toch al belast bent, heeft het weinig zin je hiertegen te verzetten. Is dat berusting of apathie?

Is het waar? Of zijn we in hoge mate programmeerbaar? Ik las onlangs een bijzonder onderzoek dat is verricht onder kankerpatiënten. De ene groep kreeg chemotherapie en de andere groep kreeg een nepmiddel. Bij beide groepen viel het haar uit. Dat is toch ongelooflijk? Echter, dat is zoals we zijn geprogrammeerd; van chemotherapie valt je haar uit. Onze overtuigingen tezamen programmeren onze ‘software’ of zijn sommige dingen echt erfelijk? Of verwachten we slechts dat het zo zal gaan?

Kunnen we erfelijkheid te slim af zijn als onze overtuiging sterker is? Ik denk soms van wel. Ik denk dat wij tot in detail de manifestatie zijn van onze overtuigingen. Of misschien zijn we wel de manifestatie van onze onwetendheid. Als je niet zou weten dat je erfelijk belast bent met een kwaal of karaktertrek, krijg je ‘m misschien ook niet?

Ik ben een dochter van een borderliner en een asperger. Beide ouders zijn nooit als zodanig gediagnostiseerd dus ik heb altijd gedacht dat zij gewoonweg raar waren. Nooit begrepen wat zij hadden, tot ik zelf therapeut werd en hun ziektebeeld ging herkennen. Beide ‘stoornissen’ zijn zo erfelijk als het maar kan. Toch, op wat autistische trekjes na, heb ik de erfelijkheidsdans behoorlijk ontsprongen. Waarom? Misschien omdat ik het niet wist? En als ik het wel wist, zou ik mijn best hebben gedaan niet ‘zo’ te worden. Zou dat kunnen? Dat je het weet, maar de genen de baas blijft?

Ik heb er een hoop vragen over en te weinig antwoorden. Het enige dat ik zeker weet; niet opgeven als de genenpoel troebel is, of is overspoeld met erfelijke rommel (geloof me, die van mij is als een borrelende modderplas). Laten we onze ‘software’ overschrijven met frissere genen. Desnoods ingebeelde. Laten we ons niet verschuilen achter de gedachte dat onze (voor)ouders ook zo waren. Er is zoiets als (zelfgekozen) evolutie…

In mijn praktijk werk ik geregeld met mensen die kanker hebben. Ik heb in al die jaren opgemerkt dat kanker niet discrimineert; hoe je ook bent opgeleid, of je aardig bent of niet, rijk of arm. Het lijkt niet uit te maken.Vanuit mijn holistische benadering van de zaken, blijf ik gefascineerd door de ‘samenwerking’ tussen lichaam en geest. Ik werk met mensen met kanker, ik lees er veel over en inmiddels is het één van mijn specialismen geworden.

Wat mij mateloos fascineert is het fenomeen ‘spontane remissie’; mensen die tegen alle verwachtingen in genezen of het kankerproces laten stilstaan. Wat hebben deze mensen met elkaar gemeen? Er zijn 6 kenmerkende overeenkomsten gevonden tussen deze ‘patiënten’ (misschien is dat nr. 7; deze mensen zien zichzelf doorgaans niet als patiënten. Ikzelf heb een hekel aan het woord, alsof je geen regie hebt en lijdzaam, passief je lot ondergaat).

1. Verwelkom verandering

Je leven wordt nooit meer als voorheen, als het goed is tenminste. Mensen gooien het roer om qua voeding, ruimen oud zeer op en ‘saneren’ hun sociale leven. Ga uit je oude patronen wat betreft voeding, omgang met je dierbaren, inzet op je werk. Gooi het roer om. Kom uit je comfort zone!

2. Geniet van het leven

Een blij gevoel is een heel belangrijke factor! Dit zorgt dat er meer interleukine wordt aangemaakt in het lichaam (dit wordt in synthetische vorm vaak als ‘anti-kankermedicijn’ voorgeschreven). Stop met alles te ‘moeten’ en ga wat meer ‘willen’. Wees ook dankbaar voor wat er wél is. Zie het als een verplichting ongelooflijk goed voor jezelf te zorgen! “Wat heb ik nodig” moet een telkens terugkerende vraag worden.

3. Wees een lastige patiënt

Hou onmiddellijk op met sociaal gewenst zijn! Wees koppig! Realiseer je dat de artsen er voor jou zijn en niet andersom. Vraag een second, third, fourth opinion. Houd de regie! Ga op onderzoek uit, stel vragen en laat je niet afschepen door het aloude “we weten wat we doen mevrouwtje/meneertje”. Ik heb gemerkt dat mensen die op onderzoek uitgaan, meerdere behandelplannen durven uitproberen en niet als een lijdzame zieke afwachten wat er gebeurt een enorme kracht genereren. Het geeft je handvatten om de machteloosheid aan te gaan. Er is niet slechts 1 weg. Laat je door verschillende mensen voorlichten.  

4. Heb vertrouwen in de weg die je hebt gekozen

Als je na die zoektocht een beslissing hebt genomen, heb er dan vertrouwen in. Als je er geen vertrouwen in hebt, zoek dan door. Een behandeling die geen vertrouwen bij je teweegbrengt, werkt minder goed of niet. Of het nu regulier is of alternatief, of een combinatie van beide; doe iets dat goed voelt. Als je gelooft in voedingssupplementen, slaan ze beter aan (placebo-effect). Als je ervan overtuigd bent dat je ten onder gaat aan de vitamine C, gaat het niets voor je doen (nocebo-effect)

5. Verminder emotionele belasting

Adrenaline is de vijand bij kanker. Voorkom een voortdurende aanmaak ervan. Een overschot aan adrenaline kan er voor zorgen dat kanker ongevoelig wordt voor behandeling. In mijn ervaring merk ik dat mensen met kanker veel vaker grenzen moeten aangeven. Zestig uur per week werken is niet nobel. Je laten piepelen door familie, partner, vrienden, collega’s enz. ook niet. Fris je zelfbeeld op. Houd van jezelf en veel ook. Je hebt het nodig! Neem die oude ballast eindelijk eens onder de loep. Dingen uit je jeugd die je blijven achtervolgen? Hardnekkige zelfondermijnende gedachten?Houd je systeem schoon, zeg ik altijd. Blijf uit de slachtofferrol en genereer zo een grenzeloze kracht, zonder ruimte voor de emoties uit het oog te verliezen.

6. Houd de regie

Onderzoek wat ondermijnende factoren kunnen zijn in jouw gezondheid. Eet je wel gezond? Bijna iedereen zegt “ja” maar het is heel vaak “nee”. Laat je voedingspatroon eens onderzoeken door een deskundige. Gooi de magnetron en de suikerpot als eerste de deur uit. Matig met zuivel. Durf je te verdiepen in de werking van supplementen; een weldaad om je immuunsysteem een boost te geven of de bijwerkingen van de chemo-therapie draaglijk te maken. Wees autonoom en consistent. Creëer een gezonde leefstijl en houd je er aan. Ga sporten, ga mediteren het maakt niet uit, maar gezondheid is een werkwoord. Onderzoek wat er allemaal verbeterd kan worden in je leven. De sterkste kans op overleving is de ziekte als een uitdaging te zien en niet als een bedreiging. Ook dát is een uitdaging, maar je hebt niets te verliezen.

 

In mijn praktijk pak ik al deze onderdelen aan en dat maakt het werken met mensen met kanker zo’n prachtige zoektocht. Ik ben de reisbegeleider op jouw gekozen reis. Of deze nu regulier of alternatief is. Ik heb er geen waardeoordeel over. Ik zou zo graag willen dat artsen zo’n zelfde open houding hadden. Zij leren in hun opleiding niets over voedingssupplementen en de verhouding tussen lichaam en geest. Dat maakt niet uit, maar zij veroordelen het vaak des te harder. De synergie die er zou kunnen ontstaan wanneer ‘regulier’ en ‘alternatief’ de handen ineen slaan en over hun eigen ego kunnen stappen om zo de cliënt de beste zorg te geven. Is dat niet de bedoeling van arts en therapeut? De mens genezen, danwel verder helpen? Of gaat het vooral om het bewaken van je eigen winkeltje met luid gegrom? Het maakt toch niet uit waar een mens van geneest? Als hij maar geneest!

Wat is eigenlijk verwerking? En wanneer hebben we iets verwerkt?

Wanneer ik spreek met mensen die heftige dingen hebben meegemaakt, hoor ik vaak “dat het een plekje moet krijgen”. Ik vind zoiets moeilijk meetbaar. Wanneer heeft iets een plek gekregen? Is het op het moment dat je erover kunt praten zonder emotioneel te worden? Juist bij heftige trauma’s dissocieert iemand (dat is een therapeutische term voor wat ik ‘uitchecken’ noem). Je bent weggegaan bij de gebeurtenis en ervaring. Hoe getraumatiseerder iemand is, hoe makkelijker hij of zij erover kan vertellen (het gaat immers niet meer over jou, want je bent destijds uitgecheckt). Dit is dus geen goeie graadmeter.

We kunnen gebeurtenissen verwerken op rationeel niveau. We zoeken naar het hoe en waarom en als zoiets is gevonden, maken we er, met een beetje duwen en trekken, een verhaal van dat past bij onze beleving. Door er veel over te praten begrijp je je een slag in de rondte, maar het is meestal geen verwerking, of althans niet een volledige.

Met EMDR laat je iemand letterlijk verwerken. De hersenen worden geactiveerd zodat er een REM slaap modus ontstaat (je psychologische herstelmodus) en door dan te focussen op het thema kunnen de hersenen niets anders doen dat verwerken. Daarnaast zet ik graag de hypnotherapie in. Zo pakken we ook de dieper gelegen, onbewuste gevoelens mee en dat is tezamen m.i. de werkelijke verwerking. Het onderbewustzijn is een onderschat deel van de mens. Er wordt weinig aandacht aan geschonken als je dit vergelijkt met de aandacht voor de ratio. Ik ben nauwelijks geïnteresseerd in wat jij denkt. Ik ben wel reuze benieuwd wat jouw gedachten zijn op onderbewust niveau. het onderbewustzijn lijkt tóch altijd de baas te zijn. Je kunt allerlei bootcamp ik-ben-geweldig-en-ik-verdien-het-om-te-leven-in-overvloed cursussen volgen maar als je diep van binnen je eigen ik-ben-een-kneus-en-ik-kan-niks cursus zit te houden heeft het allemaal weinig zin.

Wat te doen bij die ondermijnende gedachten of gevoelens? Observeer ze eens en zie het jezelf denken; je eerste stap op weg naar het loslaten ervan. Op het moment dat je iets observeert, maak je er geen deel meer van uit.

Dat valt niet altijd mee. Dus soms gaan we naar een therapeut om die eens naar je gedachten te laten kijken. Door het herkennen, erkennen en observeren maak je sneller een stap om dingen ‘een plek te geven’.